การศึกษาสำหรับคนพิการ

หลังจากวันที่บอกไปว่าปูเป้กำลังจะสอบภาษาจีนครั้งที่ 2 ก็หายไปเลยพอดีว่างานเยอะมากๆรายงานทั้งนั้นเช้านี้ตอนเกือบเที่ยงก็ต้องเสนอรายงานอีกวิชาแล้วแต่อันนี้ดีหน่อยมีเวลาเตรียมตัวนานคะ

ผลการสอบปรากฏว่าไม่ได้สอบเพราะอาจารย์ไม่สอบแล้วเขาเปลี่ยนใจไม่รู้ยังไงแต่ก็ไม่เป็นไรคะเพราะต่อให้สอบหรือไม่สอบปูเป้ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอเพราะเราไม่อาจรู้ได้เลยว่าวันไหนจะสอบหรือไม่

มีคนสอนปูเป้ว่า "ยอมเหนื่อยวันนี้เพื่อสบายวันหน้าดีกว่าสบายวันนี้แล้วไปเหน็ดเหนื่อยวันหน้า" ก็จริงนะคะถ้าเราเรียนแบบเช้าชามเย็นชามเกรดก็พอถูๆไถๆไปได้มันจะยากตอนสมัครงานมั้งคะ

แต่ถ้าเป็นคนเรียนไม่เก่งแล้วพยายามอย่างถึงที่สุดแต่เกรดมันได้แค่นิดเดียวอันนี้ปูเป้เชื่อว่าถ้าเราทำดีต้องมีผลปลายทางที่ดีเพื่อคนทำดีคะ วันก่อนไปทานข้าวกับอาจารย์ปูเป้เจอผู้หญิงคนนึงเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนหรอกคะเพ่องรู้จักกันที่ร้านอาหารนั่นแหละเธอน่าจะอายุประมาณ 30-35 ได้มั้งคะ (สังเกตและคาดเดาจากเสียง)

เธอเดินมานั่งคุยด้วยและคำถามหนึ่งของเธอก็เป็นเรื่องที่ทำให้ปูเป้ตั้งใจจะมาเขียนบล็อกคะ เธอถามปูเป้ว่า "ถ้าต้องการช่วยเหลือพาคนตาบอดเดินต้องทำไง"

ปูเป้ยินดีที่จะให้คำตอบเธอคะเพราะอย่างน้อยเธอก็อยากที่จะช่วยเหลือเป็นสิ่งที่ดีนะคะ ดังนั้นปูเป้ก็เลยถือโอกาสเอามาบอกให้รู้กันหลายๆคนเลยดีกว่านะคะเผื่อใครจะได้เอาไปใช้อะไรได้บ้าง

วิธีการพาคนตาบอดเดินไม่ยากเลยคะแค่ให้คนตาบอดจับบริเวนข้อสอกของผู้นำทางเพราะถ้าเป็นทางขึ้น-ลงต่างระดับจะได้ง่ายต่อการสังเกต

แต่ถ้าเป็นทางที่ค่อนข้างเล็กและแคบให้ผู้นำทางเบี่ยงตัวผู้ตามไปไว้ด้านหลังแต่ยังคงต้องให้จับข้อสอกอยู่เหมือนเดิมเพื่อที่จะได้ไม่ชนสิ่งกีดขวาง แต่ถ้าเป็นสิ่งกีดขวางที่ต้องข้ามให้ผู้นำหยุดเดินแล้วบอกว่าเป็นเหล็กหรือที่ต้องข้ามยกเว้นว่าเป็นน้ำให้ท่านข้ามไปก่อนเพื่อให้ผู้ตามสังเกตได้ว่าระยะน่าจะกว้างแค่ไหน

แต่ถ้าเป็นทางขึ้น-ลงให้ท่านเดินขึ้นไปก่อนเพื่อที่คนตาบอดจะสังเกตได้ว่าระยะสูงแค่ไหนอย่างที่ปูเป้บอกไว้ตั้งแต่แรกคะ

ลักการของมันก็มีอยู่แค่นี้แหละคะส่วนบางคนอาจไม่ถนัดอันนี้ก็ต้องปรับกันไปตามความเคยชินนะคะ

วันนี้ที่พิษณุโลกร้อนจังไม่รู้ที่ไหนฝนตกบ้างแต่ที่แน่ๆที่บ้านปูเป้ตกคะแต่ไม่เย็นขึ้นเลยมันก็เลยเป็นเหตุให้นอนไม่หลับไงคะ

แต่ก็ไม่น่าเป็นไรเพราะนอนไปบ้างแล้วพรุ่งนี้มีเรียนวิชาเดียวแล้วก็กลับมานอนต่อได้ไม่มีปัญหา

ปล. ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านบันทึกที่ไร้สาระนี้นะคะ