การศึกษาสำหรับคนพิการ

วันนี้อันที่จริงปูเป้มีเรียนภาษาจีนตอน 10 โมงคะ แต่ปรากฏว่าอาจารย์ไม่เข้าก็กะว่าจะได้พักทำอะไรอย่างอื่นแทนแต่แล้วความฝันก็พังทะลายลงซะงั้น

เพราะเมื่อวานอาจารย์วิชาเศรษฐกิจพอเพียงสั่งให้ทำรายงานแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ทั้ง 10 ฉบับ ด้วยการลอกด้วยลายมือคะ แต่ปูเป้ไม่ต้องเพราะถ้าลอกเป็นเบรลล์แล้วอาจารย์คงไม่รู้เรื่องแน่ๆ

ดังนั้นหน้าที่ของปูเป้ก็คือหาข้อมูลมาให้เพื่อนๆคะเพื่อที่จะได้เอาไปลอกได้ไม่งั้นจะลอกจากอะไร ปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละก็แผนที่ว่ามันฉบับเต็มนี่คะถ้าเอาไปปรินส์ก็เหมือนปรินส์หนังสือหรืองานวิจัยดีๆนี่แหละความที่เห็นว่าใกล้จะถึงวันหยุดยาวแล้วก็เลยไปปรินส์ออกมาให้เพื่อนสองฉบับก่อนไม่คิดว่าค่าใช้จ่ายมันจะเยอะแยะมากมายอย่างนี้คะ

ดีนะที่ปรินส์ออกมาแค่ 2 ฉบับเสียตังไป 630 บาทคะ แต่คุยกับเพื่อนแล้วว่าเราต้องช่วยกันจ่ายจากตอนแรกมีทั้งหมด 11 คนก็เหลือแค่ 8 คน

เพราะเพื่อนบางคนไม่อยากแยกกับแก๊งของตัวเองเลยต้องเหลือ

 แค่ 8 ทั้งๆที่ก็หลงดีใจว่าหารกันแค่คนละ 58 บาท แต่ก็กลายเป็นว่าคนละ เจ็ดสิบกว่าบาทเลยคะ

ไม่รู้ว่าเพื่อนๆจะยอมมั้ยถ้าไม่ยอมก็ไม่รู้จะทำไงแล้วละคะ แต่ก็เครียดอยู่เหมือนกันว่าแต่ละฉบับมันเยอะมากแถมปูเป้ยังช่วยอะไรไม่ได้อีก

(มีเพื่อนบางคนเค้าว่ามาคะ) ปูเป้ไม่ได้คิดเอง ก็เลยไม่รู้จะทำไงเหนื่อยคะเหนื่อยที่จะต้องรองรับอารมณ์ของเพื่อนๆหลายๆคนที่คิดอะไรแคบๆแต่ปูเป้ไม่เคยว่าพวกเค้าหรอกนะคะเพราะคิดอยู่เสมอว่า

ตัวเองไม่เหมือนคนอื่น (ตามที่มีคนเคยจำกัดความให้เราอย่างนั้น) ก็เลยต้องยอมหรือต้องพยามทำตัวให้ชิน เพื่อที่อย่างน้อยจะได้อยู่ได้อย่างมีความสุขไม่ต้องมีปัญหากับใคร อย่างที่เคยบอกว่าถ้าเสียใจก็อย่าให้เน่อนนานเกินไปเพราะคนที่เค้าว่าเราเค้าไม่ได้กลับมาขบคิดด้วยหรอกคะ

ยังดีที่มีคนบางคนที่ดีกับปูเป้เหลือเกินคอยรับฟังอยู่เสมอ และที่สำคัญเค้าคนนั้นเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเราแค่นี้ก็ดีที่สุดแล้วคะ

แต่ที่มานั่งบ่นอยู่นี่ก็เพราะรู้สึกมึนเหลือเกินนั่งทำมาตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่เสร็จเลยผ่านไปได้แค่ครึ่งทางเองคะ แถมยังมีวิชาอื่นเข้ามาอีกแต่ก็สู้เสมอคะ

หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีและเสร็จภายในคืนนี้

ปูเป้เชื่อเสมอว่าวินาทีสุดท้ายสำหรับความตั้งใจจะมีผลรางวัลรออยู่เสมอคะ