การศึกษาสำหรับคนพิการ

วันนี้ปูเป้ว่างแล้วคะหายไปหลายวันคิดถึงเพื่อนๆมากเลยคะ ขอบคุณสำหรับความเห็นและกำลังใจนะคะ

มีคำถามมาว่าพิมพ์เองรึเปล่าใช่คะปูเป้พิมพ์เองก็อย่างที่อาจจะเคยบอกไปแล้วว่าเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีค่อนข้างก้าวไกลปูเป้ก็สามารถใช้คอมได้ อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้ปูเป้มีโอกาสที่จะช่วยเหลือตัวเองในเรื่องของการทำการบ้านหรือรายงานส่งอาจารย์ได้มากขึ้น

เพราะปูเป้ไม่อยากให้ตัวเองเป็นภาระแก่คนอื่น จริงอยู่ที่อาจมีบางอย่างที่เราเอื้อมไปไม่ถึงทำเองไม่ได้เช่นการอ่านหนังสือต้องพึ่งพาคนอื่นแต่อย่างน้อยเราก็ยังพิมพ์ได้เท่ากับว่าแทนที่จะต้องหาคนช่วยเขียนก็ไม่ต้องแล้วจริงมั้ยคะ

(ถ้าสิ่งที่ต้องพิมพ์ไม่ใช่ข้อมูลเอกสารที่อยู่บนกระดาษ) แต่ถ้าจะถามว่าปูเป้ทำไมยังมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตอยู่อีกทั้งๆที่ดูแล้วมันไม่น่าจะหาความสุขได้เลยใช่มั้ยคะ สำหรับปูเป้แล้วสิ่งที่คิดเป็นอันดับแรกเลยก็คือการเข้าใจและยอมรับในสภาพของตัวเองก่อนจากนั้นก็เข้าใจคนอื่นถ้าเจอคนที่ไม่เข้าใจเราเราก็ต้องเข้าใจก่อนว่าเพราะเขาไม่เข้าใจเราแต่เมื่อไหร่ที่เขาเข้าใจทุกอย่างน่าจะดีขึ้น

แน่นอนว่าการมองไม่เห็นเป็นอุปสรรคสำหรับการดำเนินชีวิตอยู่บ้างพอสมควรคนรอบข้างอาจรำคาญที่ต้องคอยช่วยเราแต่สิ่งที่ปูเป้ทำเสมอคือขอบคุณในน้ำใจและความน่ารักของพวกเขาแม้ว่ามันอาจจะมีเพียงเล็กน้อยก็ตาม

ในบางครั้งที่เจอบางคนทำให้เราเสียใจหรือบางคนที่พยายามตอกย้ำในความไม่สมบูรณ์แบบของเราปูเป้เคยเสียใจนะคะแต่สุดท้ายก็เข้าใจว่าร้องไห้ได้แต่ไม่ใช่เสมอไปเพราะสุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็คือเราเสียใจก็คือเรา คนที่เขาว่าเราหรือทำอย่างนั้นเขาไม่มารู้สึกกับเราหรอกเพราะเขาอาจไม่เข้าใจเราหรือด้วยเหตุผลอื่นใดก็ตาม

ปูเป้รู้อยู่เสมอว่าไม่ใช่เราที่ต้องดำเนินชีวิตอยู่บนความไม่สมบูรณ์คนเดียวบางทีอาจจะมีคนอื่นที่แย่กว่าเราก็ได้นะคะมีคนเคยสอนปูเป้ว่าให้มองดูคนที่แย่กว่าแล้วเราจะรู้สึกว่าตัวเองก็ยังไม่แย่อย่างถึงที่สุดหรือเผลอๆอาจจะดีกว่าบางคนด้วยซ้ำ ในแต่ละวันที่ผ่านไปในมหาลัยก็มีปัญหาให้ต้องแก้ทั้งนั้นแต่ปูเป้ไม่ได้ยึดติดอยู่กับมันตลอดเวลาเพราะรู้ดีว่าเมื่อมันผ่านมาแล้วมันก็จะผ่านไปขึ้นอยู่กับเราต่างหากว่าจะจัดการกับมันอย่างไรแก้ปัญหาได้ตรงจุดหรือไม่

สิ่งที่สำคัญปูเป้ไม่เคยลืมที่จะสร้างความสุข (จากรอยยิ้ม) ไม่เห็นคนอื่นยิ้มไม่เป็นไรแต่ขอให้รู้ว่าตัวเองยิ้มก็พอแล้วคะ ปัญหาอาจยังอยู่ที่เดิมแต่สำคัญอยู่ที่ว่าเราจะสู้กับมันเพื่อไปต่อหรือไม่ถ้าสู้ก็ยิ้มอย่างเข้มแข็งแล้วเดินต่อแต่ถ้าไม่ก็แสดงว่าเรากำลังตัดสินใจที่จะละทิ้งเป้าหมายของตัวเองอยู่รึเปล่า

บางวันปูเป้ต้องอ่านหนังสือด้วยกระบวนการต่างๆที่เคยเล่าอยู่จนดึกตอนเช้าก็ไปเรียนเหนื่อยนะคะแต่ก็รู้ว่านี่คือบททดสอบความอดทนเพื่อคุณภาพที่ดีของชีวิตในอนาคต

ยอมรับคะว่าการสอบภาษาจีนครั้งแรกไม่ค่อยดีเลยเพราะป่วยด้วยแต่ไม่โทษความเจ็บไข้ได้ป่วยเหล่านั้นหรอกโทษว่าตัวเองยังตั้งใจไม่มากพอมากกว่าปูเป้สอบได้ 3 จาก 10 คะแนน จัดว่าแย่มากเลยคะ

ยังเหลืออีก 14 ครั้งสำหรับการแก้ตัวปูเป้จะพยายามต่อไปคะ ขอบคุณทุกๆกำลังใจจริงๆนะคะ